Θα ήθελα κατ' αρχάς το σχόλιό σας για την παρούσα κατάσταση.

 Θεωρώ πως απο τις αρχές του  20ου αιώνα η Ελλάδα ως λαός είναι ένας ήρεμος θεατής. Ένα παιδί που το είχαν τιμωρία και ξαφνικά άρχισε να κοιτάζει τα πάντα με θαυμασμό και απορία. Πιστεύω πως για κάποιο καιρό αναζητούσε την ταυτότητα της μέχρι που την έπεισαν ότι δεν την χρειάζεται!  Η ταυτότητά μας, όμως, είναι η κληρονομιά μας. Είναι η περιουσία μας. Εκεί ξεκινούν και τελειώνουν όλα.

 

Τα τελευταία 2 χρόνια παρατηρείτε μια άνθιση της ελληνικής Τζαζ σκηνής. Που το αποδίδετε εσείς αυτό;

 Είναι σαν να επαναλαμβάνεται η ιστορία.. Ακριβώς έναν αιώνα πριν ξεκινούσε το ρεύμα και τώρα βλέπουμε να εξαπλώνεται ανά τον κόσμο μανιωδώς σαν ιός. Όχι μόνο η Jazz, αλλά, και η ατμόσφαιρα που την περιβάλλει, ο χορός, η αισθητική, θα έλεγα ακόμα και το ηθικό κομμάτι της εποχής που περιελάμβανε μια αθωότητα παιδική. Μια ελευθερια! Η jazz, είναι ελευθερία και ο κόσμος αναζητά την  ελευθερία αυτή. 

Αν και πολλά, τα τζαζ σχήματα που απαρτίζονται από νέους καλλιτέχνες σήμερα, σπάνια πετυχαίνει κανείς κάποιο σχήμα που να πατά σταθερά επάνω στο κλασσικό ρεπερτόριο της μουσικής αυτής. Οι περισσότεροι νέοι μουσικοί  δε, εστιάζουν στον αυτοσχεδιασμό, και πολλές φορές συζητώντας μαζί τους συνειδητοποιώ ότι ούτε τους ενδιαφέρει να παίξουν αυτά που αποκαλούμε στάνταρντς, ενώ , αρκετοί τα θεωρούν μπανάλ ή ντεμοντέ.Δεν είναι εύλογο να απορεί κανείς πως μπορεί να αυτοσχεδιάσει ένας μουσικός χωρίς να έχει παίξει ποτέ του κλασσική τζαζ;

 Θα έλεγα πως αν δεν έχεις παίξει ποτέ σου κλασσική jazz δεν έχεις παίξει jazz γενικώς. Δεν  μπορείς ούτε να αυτοσχεδιάσεις ,αλλά, ούτε και να εκφραστείς ουσιαστικά μέσα απο αυτό το είδος. Απο την άλλη μεριά, η ελευθερία που τη χαρακτηρίζει, την κάνει να απέχει πολύ απο αυτό που αποκαλούμε "κλασσική μουσική". Οπότε αφού και ο αυτοσχεδιασμός δεν είναι κάτι απόλυτο τότε ναι.. μπόρει κάποιος να αυτοσχεδιάζει χωρίς να είναι απαραίτητο να γνωρίζει τα στανταρτς, με την ίδια λογική που κάποιος παίζοντας έναν αμανέ, αυτοσχεδιάζει επάνω σε βυζαντινούς δρόμους χωρίς να γνωρίζει βυζαντινή μουσική. 

 

 

Μια γνωστή διαμάχη των ειδικών της τζαζ, είναι αυτή που κάποιοι θεωρούν ως ύψιστη φωνή την Έλλα Φιτζγκέραλντ, κάποιοι την Σάρα Βον ενώ κάποιοι την Ντίνα Ουάσιγκτον.Ποια είναι η γνώμη σας;

Προσωπικά έχω  μια ιδιαίτερη αδυναμία στην Ella Fitzgerald. Θα ελεγα πως ειμαι παράφορα ερωτευμένη μαζί της!

Ποιό είναι το δυσκολότερο τζαζ κομμάτι για γυναίκα ερμηνεύτρια;

Θα μπορούσα να μιλήσω για έναν δύσκολο ρόλο σε μια όπερα αλλα όχι για jazz κομμάτι.. Όλα είναι εν δυνάμει δύσκολα και εύκολα αναλόγως τον τρόπο που θα επιλεξει κανείς να τα ερμηνεύσει.Το δύσκολο όμως και πάλι  δεν είναι το κομμάτι αλλά το να μπεις μέσα σε αυτή τη μουσική, να την καταλάβεις και να την ταξιδέψεις, όχι μόνο σαν ερμηνευτής αλλά σα μουσικός. 

 

Ποια περίοδος της Τζαζ είναι αυτή που σας αρέσει περισσότερο και γιατί;

Μου αρέσει σε όλη της την έκταση απο την προιστορία της spiritual και ragtime μέχρι την free acid, αλλά με αφορά περισσότερο η κλασσική της  δεκαετίας του '20 μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του '40. Φοβερή ατμόσφαιρα, ιδανικές συνθήκες, εκεί έγιναν πολυ ωραία πράγματα.

Μπορεί να ζήσει ένας Έλληνας μουσικός από την Τζαζ σκηνή;

Ναι! Εκνευρίζομαι πολύ όταν ακούω συνεχώς γύρω μου οτι δεν γίνεται . Γιατί δε γίνεται δηλαδή? Αυτό εξαρτάται απο αυτόν που θέλει να ζήσει απο τη jazz και τα ιδανικά που έχει. Αν θέλει να ζήσει σα μαχαραγιάς ε τότε όχι δε μπορεί.

 

Ποιο είναι το αγαπημένο σας τζαζ κομμάτι;

Αδύνατον να απαντήσω ...​

 

Έχουμε γνωρίσει μεγάλες ερμηνεύτριες του είδους που  δεν θα τις χαρακτήριζε κανείς ούτε όμορφες, ούτε και γοητευτικές. Στη σημερινή εποχή θα μπορούσε μια γυναίκα με φωνή υψηλής κλάσσης να σταθεί στη σκηνή με αυτό το εφόδιο μόνο;

Nαι θα μπορούσε. Ευτυχώς η jazz πέτυχε να καταξιωθεί χωρίς να μολυνθεί ιδιαίτερα απο όλο αυτό το στυλιζαρισμα του star system.Είναι κάτι που και σήμερα λειτουργεί αξιοκρατικά .Αυτό που ενδιαφέρει τον κοινό της τζαζ δεν είναι η εικόνα, αλλά η μουσική.

 

Κάποιοι θεωρούν ότι η τζαζ αφορά το εκπαιδευμένο κοινό και την ελίτ.Συμφωνείτε;

Καθόλου. Πως γίνεται μια μουσική που ξεκίνησε απο τους δρόμους και τις βαμβακοφυτείες, να έχει γίνει ξαφνικά  κουλτούρα για λίγους?  Άλλο το ποιοί  έιχαν το προνόμιο να την ακούν ως τις μέρες μας(αυτό ισχύει και για τη κλασσική μουσική), και άλλο το πόσοι την καταλαβαίνουν.    Ανάθεμα και αν αυτή η ελίτ τελικά καταλαβαίνει τίποτα γενικώς. Γνωρίζω άτομα που θέλουν να παρακολουθήσουν μια καλή συναυλία και δε μπορούν γιατί ακόμα και σήμερα τα εισητήρια ειναι απλησίαστα. Γνωρίζω επίσης κάποιους που πάνε σε θεάματα "κύρους" για να "φανούν", και μετά τρέχουν στα μπουζούκια..

 

Μπορεί αν θέλει ένας μουσικός της τζαζ να φτάσει σε υψηλά επίπεδα επιδόσεων χωρίς να περάσει από αμερικανική ακαδημία;

  Κανείς δεν εγγυάται πως η ακαδημαϊκή μόρφωση θα σου προσφέρει εξαιρετικές επιδόσεις. Αυτό που χρειάζεται είναι να αφιερώνεσαι ολοκληρωτικά σε αυτό που θέλεις να κάνεις. Κάποιος που δεν έχει την ευκαιρία να σπουδάσει δεν σημαίνει πως δε θα γίνει εξαιρετικός τζαζίστας ή και ο καλύτερος. Ολα έιναι θέμα θέλησης και αγάπης για τη μουσική, δεν υπάρχει μονόδρομος!

 

Κάποιοι λένε ότι αυτή η κρίση που βιώνουμε είναι καθαρτική γιατί θα σπάσει τις παγιωμένες κλίκες, και η νοοτροπία της οπισθοδρόμησης θα υποχωρήσει μπροστά στην ορμή των εξελίξεων,που, όπως και να έχει θα φέρει ανανέωση και ελπίδα!Τι λέτε;

  Κάθε μεγάλη κρίση αλλάζει τα δεδομένα και δημιουργεί  αναζητήσεις για νέες διεξόδους. Η ευλογία της Τέχνης είναι ότι μπορεί να αναδυθεί  μέσα απο θετικές  αλλά, και αρνητικές εξελίξεις. Και αν ανατρέξει κανείς στις εποχές στις οποίες παρατηρήθηκαν τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της Τέχνης.. τότε μάλλον πρόκειται να ζήσουμε μεγάλες στιγμές!​

 

**Η Χριστίνα Παππά είναι  βασική vocalist του group Crime Swing Investigation www.facebook.com/CrimeSwingInvestigation 

Του Νίκου Ζάππα για το Athens Interview, Αθήνα Ιούλιος 2012​

1/2

    Designed by Nikos Zappas

    Copyright 2013 Athens Jazz Radio/www.AthensJazzRadio.Com