Θα ήθελα καταρχάς το σχόλιό σας για την παρούσα κατάσταση.

Γενικά στην εποχή μας συμβαίνουν πολλά παράταιρα. Ειδικά μπορώ να μιλήσω για τον μουσικό χώρο όπου κινούμαι. Πιστεύω πως ενώ η κρίση έχει φέρει αναμφισβήτητα πολλούς σε αδιέξοδο, μουσικά έχει δώσει ευκαιρίες να γίνουν πιο δημιουργικές και ουσιαστικές δουλειές που να μην έχουν ως κύριο γνώμονα το κέρδος. Η παρούσα κατάσταση νιώθω ότι μας έχει ενώσει πιο πολύ και βοήθησε να συνειδητοποιήσουμε ότι κερδίζουμε μόνο όταν σκεφτόμαστε και πράττουμε ομαδικά  Όλοι για έναν και ένας για όλους. Ακριβώς όπως μια μπάντα δηλαδή..

 

Τελευταίως παρατηρείται μια άνθιση της ελληνικής Τζαζ σκηνής. Που το αποδίδετε εσείς αυτό?

Νομίζω πως οι τέχνες πάντα άνθιζαν σε περιόδους πολέμου (κατακτητικού η οικονομικού και πολιτικού όπως έχουμε τώρα). Πολλοί βρίσκουν μοναδικό τρόπο έκφρασης και αντίδρασης την τέχνη και όπως ανέφερα και προηγουμένως οι δυσμενείς συνθήκες πολλές φορές ευνοούν την ομαδικότητα και δημιουργικότητα. Συγκεκριμένα η Jazz πιστεύω πως ανέκαθεν ήταν επαναστατική μουσική αν σκεφτείς ότι η βάση της, τα blues, ξεκίνησαν από Αφρο Αμερικανούς εργάτες που έπαιζαν στα χωράφια και στο δρόμο. Η jazz ήταν μουσική κατακριτέα τότε ως μαύρη μουσική της εργατικής τάξης και αργότερα το 1940 ως απαγορευμένη αντιναζιστική μουσική. Έτσι και τώρα σε δυσκολίες η Jazz βρίσκει χώρο και ανθίζει.  Κατά την άποψη μου ένας άλλος λόγος που ξεχωρίζει τη Jazz από τα άλλα είδη μουσικής είναι ότι σου δίνει απόλυτη ελευθερία έκφρασης και αυτοσχεδιασμού. Ειδικά σε εποχές σαν τις σημερινές ποιος δεν θα ήθελε να νιώσει το αίσθημα της ελευθερίας έστω και μουσικά.

 

Μιλήστε μας για τα κομβικά σημεία της διαδρομής σας.

Ένα από τα πιο καθοριστικά σημεία που μου άλλαξε σχεδόν όλη μου τη ζωή ήταν το 2008 όταν μετακόμισα στο Λονδίνο για να κάνω το μεταπτυχιακό μου στο Μάρκετινγκ. Αφού τελείωσα και δούλεψα για λίγο πάνω σε αυτό, τα πράγματα πήραν μια τελείως διαφορετική τροπή. Πάντα έκαιγε μέσα μου η φλόγα της μουσικής αλλά  δεν είχε εκδηλωθεί ως τότε σε επαγγελματικό επίπεδο.  Το 2009 Τα έντονα blues μουσικά ερεθίσματα, το 2011 η διδασκαλία χορού Jazz and Swing αυτοσχεδιασμού  όπου ήρθα σε επαφή με την Swing era Jazz μουσική. Το 2011 όπου πρώτη φορά ανέβηκα σε Blues jam να τραγουδήσω θυμάμαι χωρίς να έχω καμία μουσική η τεχνικά φωνητική γνώση. Εκεί συνειδητοποίησα πως αντί να καταπιέζω τόσο καιρό τη φυσική μου αυτή κλίση θα την αγαπήσω και θα την ενισχύσω. Κάλιο αργά παρά ποτέ. Στη συνέχεια επεκτάθηκα σε Jazz σκηνές και στην ουσία έμαθα να τραγουδώ επί σκηνής όπου πιστεύω πως το να αρχίσεις εμπειρικά είναι ο πιο δύσκολος  δρόμος και καμία φορά επικίνδυνος για τη φωνή σου η την εξέλιξη σου..Ευτυχώς για μένα ανέκαθεν είχα σχεδόν εμμονή με το να μαθαίνω συνέχεια, να εξελίσσομαι και να θέλω ότι κάνω να το κάνω όσο καλύτερα μπορώ, οπότε δεν επαναπαύτηκα ποτέ. Για μένα δεν είναι επιτυχία μόνο να παίζεις συνέχεια και να έχεις την επιβεβαίωση του κόσμου αλλά να καθημερινά προσεγγίζεις το καλύτερο που μπορείς να είσαι.  Φυσικά το πολύ καλό επίπεδο μουσικών που συνεργαζόμουν στο Λονδίνο και αργότερα Ελλάδα βοήθησε γρήγορα στην μουσική μου εξέλιξη πριν καν αρχίσω μαθήματα μουσικής. 

 

Ένα από τα σημαντικότερα κομβικά σημεία της διαδρομής μου ήταν τέλη του 2012, όταν άρχισα τα πρώτα μου μαθήματα φωνητικής και άρχισα να γνωρίζω και να σέβομαι το όργανό μου. Από τότε μέχρι και σήμερα νιώθω ότι κάθε μέρα είναι ένα κομβικό σημείο όπου δεν υπάρχει λεπτό που να μην ανακαλύπτω νέα πράγματα και να μην εκπλήσσομαι καθημερινά από τον εαυτό μου και τα όρια μου.    

 

 

Ποιες είναι οι αρχικές επιρροές σας στη jazz;

 Sarah Vaughan, Ella Fitzgerald, Dinah Washington, Billie Holiday, Bessie Smith, Anita Oday, Etta Jones, Nina Simone, Peggy lee κλπ. Φυσικά πριν από την πρώτη μου επαφή με  swing era jazz είχα ήδη βάση τα πολυαγαπημένα μου new orleans blues.

 

 

 

Ποιό είναι το τζαζ κομμάτι που σας δυσκόλεψε περισσότερο;


Κάθε κομμάτι έχει τις ιδιαιτερότητες του, ακόμα και το πιο απλό που σου αποτυπώνεται αμέσως αν θέλεις να εμβαθύνεις, να αυτοσχεδιάσεις με τη μελωδία και τον ρυθμό, να πειράξεις την αρμονία και να αλλάξεις τελείως τις ενορχηστρώσεις μπορεί να γίνει ιδιαίτερα απαιτητικό. 

 

 

 

Μπορεί να ζήσει ένας Έλληνας μουσικός από την Τζαζ σκηνή;

 Νομίζω πως είναι εφικτό αλλά πολύ δύσκολο.  Όπως είναι γνωστό η Jazz δεν πληρώνεται τόσο καλά όσο η pop μουσική. Εκτός φυσικά αν γίνεις πολύ γνωστός σε διεθνές επίπεδο και παίζεις σε μεγάλες συναυλίες  όπου εκεί, αλλάζουν τα δεδομένα. Πολλοί μουσικοί δουλεύουν σε σχήματα που δεν είναι απαραίτητα Jazz αλλά παίζουν μουσική που να τους εμπνέει και να τους πληρώνει (η καλύτερη περίπτωση δουλειάς) η μουσική που απλά να τους πληρώνει. Μιλώντας για Jazz μουσική, οι μουσικοί μπορούν να  βιοποριστούν όχι μόνο μέσω jazz lives αλλά και από τη διδασκαλία. 

Το να είσαι jazz μουσικός δεν νομίζω ότι είναι πια επιλογή σου αλλά απαραίτητη ανάγκη για να ζήσεις. 

 

Ποιο είναι το αγαπημένο σας τζαζ κομμάτι;

Έχω πολλά αγαπημένα. Κατά διαστήματα μπορώ να πω πως αλλάζω συχνά αγαπημένα για να εμπνέομαι συνεχώς και να τρέφω την δημιουργικότητα μου.  Άσε που αναλόγως την εκτέλεση και την ενορχήστρωση  ένα κομμάτι μπορεί να γίνει από αδιάφορο μέχρι αγαπημένο. Πχ το to autumn leaves όταν το είχα πρωτόακουσει από την original εκδοχή δεν με είχε συγκινήσει ιδιαιτέρως, όταν όμως το άκουσα από τη Rachelle Ferrell live θυμάμαι είχα ανατριχιάσει.  

 

Στη σημερινή εποχή θα μπορούσε μια γυναίκα με φωνή υψηλής κλάσης να σταθεί στη σκηνή με αυτό το εφόδιο μόνο? Η θα πρέπει να είναι σε γενικές γραμμές κάπως γοητευτική;

Εννοείται πως θα μπορούσε! Πιστεύω πως η Jazz είναι ένα αξιοκρατικό είδος και το μουσικό κομμάτι είναι τόσο μεγαλειώδες που δεν νομίζω πως η εμφάνιση ήταν ποτέ εμπόδιο. Αυτό μας το επιβεβαιώνει και η τραγουδιστική ιστορία της Jazz. Θα έλεγα μάλιστα ότι μπορεί να συμβαίνει και το αντίθετο. Δηλαδή πολλές φορές αντιμετωπίζουν με μεγαλύτερη καχυποψία μία γοητευτική παρουσία (και δεν εννοώ μόνο στην εμφάνιση αλλά πχ στη κίνηση η σκηνική παρουσία με μια έμφυτη μουσικότητα, στυλ, ενέργεια κλπ ) Καμία φορά μία γοητευτική παρουσία χρειάζεται να αποδείξει την αξία της τριπλά και τετραπλά από κάποια που το μόνο της προσόν είναι η φωνή. 

 

 

Κάποιοι θεωρούν ότι η τζαζ αφορά το εκπαιδευμένο κοινό και την ελίτ.Συμφωνείτε;

 

Καθόλου.. Αν σκεφτείς ότι η jazz άρχισε από το δρόμο και τους αγανακτισμένους Αφρο Αμερικανους να εκφραστούν ενάντια στο ρατσισμό και την κοινωνικοοικονομική καταπίεση που βίωναν. Αργότερα το 40 η American swing era jazz είχε χαρακτηριστεί ως μη καθώς πρέπει και παράνομη αντιστασιακή μουσική. Από το 40 μέχρι σήμερα αν πάρεις παράδειγμα γνωστούς jazz μουσικούς δεν θα έλεγα πως ο τρόπος ζωής τους, το προφίλ τους και συνεπώς και η μουσική που ερμήνευαν ανταποκρινόταν στην ελίτ. Οπότε δεν νομίζω πως η jazz ανήκει στην ελίτ ούτε χρειάζονται ιδιαίτερες μουσικές γνώσεις για να την εκτιμήσεις και να την αγαπήσεις. Αν τώρα κάποιοι έχουν ξεχάσει τις ρίζες της Jazz και έχουν ακαδημαϊκοποιήσει και τετραγωνίσει τόσο πολύ τη μουσική όπου δεν αγγίζει πια ψυχές τότε παύει πια να είναι μουσική. Πιστεύω πως η μουσική για να είναι μορφή τέχνης πρέπει να μπορεί να "κατέβει" στο κοινό, είτε αυτό είναι περιορισμένο είτε ευρύ.

 

    

Υπάρχουν καλές σχολές - Jazz στην Ελλάδα;

Πιστεύω πως ναι. Υπάρχουν Ελληνικά μουσικά πανεπιστήμια όπως πχ του Ιονίου όπου έχουν αξιόλογους Έλληνες καθηγητές και υψηλό μουσικό επίπεδο. Εκτός πανεπιστημίων, διάφορων ακαδημιών, ωδείων, η ιδιαίτερων μαθημάτων, πολλές φορές οργανώνονται ειδικά σεμινάρια όπου διδάσκουν  καταξιωμένοι Έλληνες αλλά και ξένοι καλλιτέχνες και καθηγητές. Φυσικά εννοείται ότι βοηθάει να εκπαιδευτεί κανείς από κάποιους που η Jazz  είναι όπως για τους Έλληνες η παραδοσιακή μουσική αλλά αυτό δεν αποτελεί απαραίτητη και μόνη προϋπόθεση για να φτάσει κάποιος υψηλά επίπεδα επιδόσεων.  Νομίζω πως αν κάποιος θέλει αν μάθει θα μάθει όπου και να βρίσκεται. Η γνώση είναι προσωπική ευθύνη του καθενός μας.

 

 

 

 Κάποιοι λένε ότι αυτή η κρίση που βιώνουμε είναι καθαρτική γιατί θα σπάσει τις παγιωμένες κλίκες, και η νοοτροπία της οπισθοδρόμησης θα υποχωρήσει μπροστά στην ορμή των εξελίξεων που όπως και να έχει θα φέρει ανανέωση και ελπίδα. Τι λέτε;

Kαμιά φορά οι άνθρωποι χρειάζεται να ξεβολευτούν για να ξυπνήσουν από το λήθαργο και να εκτιμήσουν την ουσία. Η πίεση τους κάνει να σκέφτονται πιο

δημιουργικά και σφαιρικά χωρίς προκαταλήψεις και μονόπλευρες αντιλήψεις.  

 

Του Νίκου Ζάππα για το Athens Jazz Radio

Αθήνα, Ιούλιος 2013

 

 

 

 

    Designed by Nikos Zappas

    Copyright 2013 Athens Jazz Radio/www.AthensJazzRadio.Com